Donderdag. De Betuweroute

Het is fris vandaag, de zon zou zich pas tegens avond laten zien. Maar de jongens van Jan de Witt deerden deze omstandigheid niet. Via de Boerseberg en een 10 procentige afdaling naar de rivier waar het heen en weertje werd genomen om de Betuwe te bereiken. En wie betaalt de veerman? Cees natuurlijk, de penningmeester van dienst deze reis. 

kasteel Doorwerth, om even bij stil te staan.

"Daar waar er ooit in een donkere nacht alleen schimmen waren en gefluister......". 

De helden die tijdens Market-Garden in de aanval moesten tegen de bezetters, de rivier over, het vijandig vuur tegemoet. Onverschrokken maar onsuccesvol, naar wat bleek. De overmacht was te groot, de geallieerden niet goed uitgerust. Langs de dijk in de Overbetuwe waar we reden stond een klein monument. Voldoende om even bij stil te staan.

Besloten is om niet door de nieuwbouwwijk van Arnhem-Zuid te crossen maar direct naar Elst.

We konden koffie kopen in een cafetaria doch opdrinken op straat. In Elst was er markt en dat zou een lekkerbekje kunnen betekenen. Echter om onbegrijpelijke redenen werd er besloten de HEMA in te gaan en tot overmaat van ramp heeft de penningmeester in opdracht van de superslanke snelle bewoner van Papendrecht, kaasbroodjes gekocht. De meest smakeloze, zoute, slappe baksels die je kunt bedenken. De opdrachtgever weigerde overigens het overgebleven gedrocht te nuttigen. Het leverde de scribent een maagzuur aanval op. Maar Rennies helpen direct.....

Ja, de vis wordt duur betaald  en niet geleverd..... Bij de visboer stond een lange rij, dus dan maar geen vis vandaag. 

Na Elst kwam Valburg en wel twee keer, want in de traditie van dit team is weer eens een bordje gemist,... dan wel zou hij ook wel eens kunnen hebben ontbroken. Met behulp van een stoere wegwerker met zuidelijke tongval kwamen we weer op het goede spoor. Via een veerpont richting Wageningen en daarna Heelsum. Klein Zwitserland, het laatste station.

Het normale leven ligt weer op de loer.

Het diner was weer van het niveau wat we intussen gewend zijn. Gewoon goed. Wel altijd vlees, want ook hier wordt de vis duur betaald, geheel tot groot verdriet van Kees.

Een mevrouw melde zich op zoek naar een naamgenoot! Van der Veer. Het toeval. Zij maakt met haar groepje ook zo'n soort reis als wij, maar dan te voet. Soms was er wel verwarring. Omdat zij medeleven kregen van de receptionist voor de lekke band die de scribent dezes dinsdag overkwam.. maar toeval bestaat.

De planning voor de slotdag leverde wat water in de wijn op zodat de een voldoende munt uit het arrangement verkreeg en de ander vroegtijdig thuis kan zijn Voor een volgend uitje en er per saldo niemand in de drukke spits zou verzeild geraken.

Foto impressies lukten niet om bij te voegen door de beperkingen van de iPad, het Blogger programma, de verbindingen of combinaties van diverse beperkingen. O ja, digitale onhandigheid is ook niet uit te sluiten.